Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Βίλχελμ Ράϊχ: Τους έδειξε που βρίσκεται ο ωκεανός, γι'αυτό Τον σκότωσαν

Αν ξέρεις τον ωκεανό, - κοιμισμένο, ταραγμένο ή ολότελα ξυπνητό -δεν έχει σημασία-, τότε ξέρεις το Θεό

και ξέρεις για τι πράγμα μίλησαν όλοι οι Χριστοί στην ανθρώπινη ιστορία. Αν δεν ξέρεις τον ωκεανό, τότε έχεις χαθεί, οποιοσδήποτε κι αν είσαι.

Πιθανόν να ξέρεις τον ωκεανό, σαν μέσα από καθρέπτη, επειδή φοβάσαι να μην πνιγείς στα βάθη του, μα δεν παύεις ποτέ να 'σαι ένα κομμάτι του ωκεανού, που βγαίνεις από τα βάθη του και ξαναγυρίζεις σε αυτά. Κι όταν βγαίνεις απ΄τον ωκεανό για να ξαναβυθιστείς πάλι μέσα του, παίρνεις μαζί σου το βάθος του.
Όχι ένα κομματάκι του βάθους του. Όχι ένα χιλιοστό του γραμμαρίου βάθος, από τις χιλιάδες τόννους του βάθους. Το βάθος, είναι βάθος, ανεξάρτητα αν ζυγίζει ένα γραμμάριο ή ένα τόννο. Είναι ποιότητα.

Και ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ το Θεό. Αρνιέσαι να πιστέψεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που ΔΕN γνωρίζουν ή ακόμα που δεν τολμούν να γνωρίσουν το Θεό. Ήταν οι άρρωστοι, οι έρημοι, οι μαραμένοι άνθρωποι εκείνοι που έπλασαν το μύθο, ότι τάχα ο Θεός απαγορεύει στους ανθρώπους να Τον κοιτάξουν, να Τον γνωρίσουν, να Τον νιώσουν, να Τον ζήσουν.

Αυτοί είναι που έβαλαν τους ανθρώπους να ψάχνουν με κόπο -μέσα σε φήμες, σε δοξασίες, μέσα σ΄ελπίδες - να βρουν εκείνο που οι ίδιοι εγκατέλειψαν γρήγορα. Κι όλα αυτά ήταν αναγκαία επειδή, έχοντας χάσει το Θεό μέσα τους κι έχοντας χάσει την ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ αίσθηση της Ζωής, άρχισαν να λατρεύουν το χρυσάφι.

Κι αυτό δεν θα Του το συγχωρέσουν ποτέ του Χριστού οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Και να τι εξώθησε τους γραμματείς και τους Φαρισαίους να Τον σκοτώσουν:

Το ότι είπε στο λαό του (σ.σ στους ανθρώπους), σε ποιο μέρος βρισκόταν ο ωκεανός, ενώ οι ίδιοι εξακολουθούσαν να τον ψάχνουν στα βιβλία και ταυτόχρονα είχαν κατασκευάσει μικρές δεξαμενές, τις οποίες ετάραζαν με τα πηδάλια για να δώσουν την εντύπωση ενός φανταστικού ωκεανού.

Ο Χριστός είχε την τόλμη να τους δείξει το βάθος του ωκεανού και γι'αυτό πρέπει να πεθάνει. Θα Τον σκοτώσουν γιατί είπε στους ανθρώπους που να ψάξουν για να βρουν τη ζωή: στις ίδιες τις ψυχές τους. Θα Τον σκοτώσουν εξαιτίας όλων αυτών, γιατί δεν τα καταχώνιασε όλα τούτα μέσα σε Ταλμουδικά βιβλία.

Μα δεν θα Τον σκοτώσουν μονομιάς. Όχι πριν να καλύψουν τη δολοφονία τους με ό,τι νόμιμες γαρνιτούρες μπορέσουν να συγκεντρώσουν. Και δε θα απλώσουν χέρια πάνω Του άμεσα, όχι προσωπικά οι ίδιοι. Αυτό θα λέρωνε την αξιοπρέπειά τους, την οποία φοράνε σα μεταξωτή τήβεννο μπροστά στα ανθρωπάκια.

Αυτοί διατηρούν τη σαπίλα που υπάρχει στον κόσμο και θα εξακολουθήσουν τη βρωμερή δουλειά τους. Σαλιαρίζουν άδειες κουβέντες για την αλήθεια μα οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται καθόλου γι'αυτήν. Επιζητούν να σκοτώσουν την αλήθεια όπου κι αν τη βρουν. Μιλάνε για το ιδανικό του πνεύματος, μα σκοτώνουν
το πνεύμα όταν το βλέπουν να λαμπυρίζει στα μάτια των αγοριών και των κοριτσιών. Αυτοί είναι η κατάρα της Ανθρωπότητας, αλλά τη δύναμή τους, την αντλούν απ΄ τους ίδιους τους ανθρώπους που εξολοθρεύουν.

Οι άνθρωποι, ξέρουν την αλήθεια, μα τηρούν σιγή θανάτου γιατί φοβούνται. Πού 'ναι τα πλήθη, που κάποτε βροντοφώναζαν "Ωσαννά εν τοις Υψίστοις", τώρα που ο Χριστός κουβαλάει το σταυρό Του στο Γολγοθά; Όλοι είναι απόντες. Αργότερα όμως, η Εκκλησία θα παραγγέλνει να της φτιάξουν εικόνες, που να δείχνουν τον Χριστό να ανεβαίνει στο Γολγοθά και γύρω Του τα πλήθη να θαυμάζουν. Γιατί δεν κάνουν κάτι για να σώσουν το σωτήρα τους; Φώναζαν αυτοί "Ωσαννά εν τοις Υψίστοις";

Ο σωτήρας οφείλει να σώσει τον εαυτό Του. Εμπρός λοιπόν, Γιε του Ανθρώπου, κάνε το θαύμα σου. Και Τον φτύνουν στο πρόσωπο, και Τον φραγγελώνουν στην πλάτη και Του καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια και Τον αφήνουν να υποφέρει αφόρητα για να καταστραφεί η αγάπη Του για τους ανθρώπους και η αγάπη των ανθρώπων γι΄Αυτόν.

Γιατί είναι απαίσιοι, κτήνη χειρότερα και από αυτά της ζούγκλας, κτηνώδεις διάβολοι του μίσους, το οποίο σιγόκαιγε στις μουχλιασμένες σάρκες τους, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να σκοτώσει αυτό που οι ίδιοι, ποτέ, μα ποτέ δεν ήταν σε θέση να νιώσουν μέσα τους.

Κι αυτό, θα πραγματοποιηθεί με αδυσώπητη λογική συνέπεια, μετά από μια αναπότρεπτη αλυσίδα γεγονότων. Όχι μόνο στο 30 μ.Χ., μα και σε όλες τις εποχές.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχελμ Ράϊχ "Η Δολοφονία του Χριστού".

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Να τα δέχεστε και να τα υπομένετε όλα σαν σταυρό (Άγιος Λουκάς Κριμαίας)

Υπάρχουν διάφοροι σταυροί. Υπάρχουν σταυροί, που έχουν εξαιρετικά μεγάλο βάρος, όπως οι σταυροί των Αγίων μαρτύρων, των Οσίων και των μεγάλων Ιεραρχών. 

Τέτοιοι σταυροί προορίζονται από τον Θεό για τους λίγους και εκλεκτούς Του, για τους οποίους γνωρίζει ότι είναι αρκετά ισχυροί και μπορούν να σηκώσουν και τον πιο βαρύ σταυρό.


Για μας όμως, τους αδύναμους Χριστιανούς, που δίνουμε λίγη προσοχή στην πνευματική ζωή και είμαστε γεμάτοι πάθη και επιθυμίες της σάρκας, ο Θεός προετοίμασε πολύ πιο ελαφρούς σταυρούς.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Ποιος είναι Χριστιανός;

Η Χριστιανική πίστη, έχει σαφή και ξεκαθαρισμένα δόγματα, έχει και σαφή και ξεκαθαρισμένη πορεία που οφείλουν να ακολουθούν οι πιστοί της.

Σήμερα πολλοί αλλόθρησκοι υποστηρίζουν ότι είναι Χριστιανοί. Όμως το κριτήριο για να γίνει αποδεκτός ένας τέτοιος ισχυρισμός, είναι κατ αρχήν, το πόσο προσκολλημένοι είναι οι άνθρωποι αυτοί στους λόγους του Χριστού και τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, και το κατά πόσον μπορούν να αποδείξουν την έγκυρη διαδοχή τους από τους αποστόλους.

Αν και διαδοχή από τους αποστόλους μπορούν να αξιώσουν πολλοί, από όλους αυτούς μόνο

Επιστημονική ένδειξη για την ύπαρξη Δημιουργού τής ζωής

Η εντροπία του σύμπαντος αυξάνεται συνεχώς. Σύμφωνα όμως με αυτή την υπόθεση, τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, η εντροπία είχε την ελάχιστη τιμή της.
Γιατί άραγε η Μεγάλη Έκρηξη οργανώθηκε με τόσο μεγάλη ακρίβεια;
Ποιος παράγοντας την κατέστησε τόσο «ειδική»;
Και πώς είναι δυνατόν μία «έκρηξη» να έχει τόσο εντυπωσιακά χαμηλή εντροπία;

Η εντροπία, είναι (με απλά λόγια) η τάση ενός συστήματος να υποβαθμίζεται από κατάσταση τάξεως σε κατάσταση αταξίας, όλο και περισσότερο, μέχρι να είναι αδύνατον σε αυτό να παραχθεί έργο χωρίς εξωτερική επέμβαση.

Αυτό σημαίνει ότι όλα όσα υπάρχουν γύρω μας στο σύμπαν, προήλθαν από μία υψηλότερη κατάσταση τάξης στο σύμπαν, (όσον αφορά τη συνολική του κατάσταση και όχι τις επί μέρους), που διαρκώς υποβαθμίζεται σε καταστάσεις υψηλότερης εντροπίας χωρίς δυνατότητα αντιστροφής.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι στο ξεκίνημά του το σύμπαν, ξεκίνησε από την ύψιστη κατάσταση τάξης, η οποία είναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρξουν με βάση τούς νόμους τών πιθανοτήτων.

Το ακόλουθο απόσπασμα από άρθρο τού εξαιρετικού περιοδικού: "Περισκόπιο τής Επιστήμης", δίνει μια ιδέα τής απιθανότητας μιας τέτοιας αυθόρμητης κατάστασης, που για μεν τους απίστους είναι άλυτο μυστήριο, για δε τους πιστούς είναι μία από τις σοβαρότατες (και πλέον πιθανές) ενδείξεις για την ύπαρξη τού Δημιουργού:

"Συνήθως μας συναρπάζει το μέλλον και όχι το παρελθόν. Κάποιες φορές, όμως, και το παρελθόν είναι εξίσου αινιγματικό. Ας εξετάσουμε λοιπόν τη γέννηση του σύμπαντος από την οπτική της εντροπίας. Όπως προαναφέρθηκε, η τάξη που υπάρχει στο σύμπαν εξακολουθεί και είναι εντυπωσιακή ύστερα από 1010 έτη μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Και βέβαια, τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης η εντροπία ήταν ακόμα χαμηλότερη. Πόσο χαμηλή άραγε; Στο ερώτημα αυτό προσπάθησε να απαντήσει ο Roger Penrose

Ας θυμηθούμε ότι η πιθανότητα να συγκεντρωθούν τα μόρια του οξυγόνου σε μία γωνία του κουτιού ήταν:
1/1010000000000000000000000000.
Η αντίστοιχη πιθανότητα να δημιουργηθεί ένα σύμπαν από τη Μεγάλη Έκρηξη με τόσο χαμηλή εντροπία, όσο τελικά είχε, είναι:
1/101000000000000000... 000000000000.

Λόγω έλλειψης χώρου, διευκρινίζουμε τους αριθμούς: στην πρώτη περίπτωση τα μηδενικά της δύναμης είναι 24 ενώ στη δεύτερη 123! Όπως εξηγεί ο Penrose: «Πρόκειται για τρομακτικό αριθμό. Ακόμη κι αν προσπαθούσαμε να αντιστοιχίσουμε όλα τα ψηφία του αριθμού με τα πρωτόνια και τα νετρόνια που υπάρχουν στο σύμπαν, τα σωματίδια θα τελείωναν πολύ πριν γράψουμε ολόκληρο τον αριθμό».

Γιατί άραγε η Μεγάλη Έκρηξη οργανώθηκε με τέτοια εξαιρετική ακρίβεια; Ποιος παράγοντας την κατέστησε τόσο «ειδική»; Και πώς είναι δυνατόν μια «έκρηξη» να διαθέτει τόσο εντυπωσιακά χαμηλή εντροπία; Είναι άραγε μία ακόμη πλευρά της Ανθρωπικής Αρχής; Έχουν γίνει προσπάθειες να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, χωρίς όμως επιτυχία. Οι θεωρίες μας δεν επαρκούν ακόμα για να μας δώσουν τις πολυπόθητες εξηγήσεις".

Είμαστε στους έσχατους καιρούς;

Στους δύσκολους και ταραγμένους καιρούς μας υπάρχει γενικά και μια μικρή ισχυρή ομάδα ανθρώπων με κάποιες μεταφυσικές αναζητήσεις. Κάποιοι βρίσκουν τον Θεό ως ανάγκη, ως αποκούμπι και ως σχεδία. Συνήθως ο άνθρωπος βρίσκει ό,τι ψάχνει και τον συμφέρει. Δεν θέλει να κουραστεί και να μοχθήσει πολύ. Ικανοποιείται με πρόχειρες και εύκολες λύσεις. Έτσι, μερικές φορές τη θρησκευτικότητά του εξαντλεί σε τυπικές υποχρεώσεις, δίχως κανένα κόστος. Άλλοτε παρασύρεται από επιτήδειους δασκάλους, που εκμεταλλεύονται τον θείο πόθο του με το να του προσφέρουν προϊόντα απελευθερωτικά, χαρούμενα, χαλαρωτικά και άκοπα.

Στην αναζήτηση αυτή εντάσσεται μια έντονη δαιμονολογία, αντιχριστολογία και εσχατολογία, που δυστυχώς τοποθετείται σε λαθεμένες βάσεις. Υπερβολές, καθορισμός ημερομηνιών του τέλους του κόσμου, αναφορές περί της γεννήσεως του αντίχριστου και λοιπά δημιουργούν τρόμο και φόβο στις ψυχές των χριστιανών, που δεν είναι το πρέπον και το ζητούμενο. Μερικοί μιλούν περισσότερο για τον αντίχριστο και λιγότερο για τον Χριστό. Μόνιμη ασχολία τους είναι η ερμηνεία των καιρών. Αρκετοί σώφρονες και συνετοί ανησυχούν για τη μεγάλη ανησυχία των πιστών. Μόνιμη μέριμνά τους είναι κάθε είδηση που επιβεβαιώνει τις υποψίες τους. Δεν θεωρούμε φυσιολογική αυτή την υπερβολική αντίδραση.

Οι άνθρωποι άφησαν την πολεμική των αντίθεων παθών και την καλλιέργεια των ένθεων αρετών και ασχολούνται παθιασμένα ολημερίς με φαντασίες, φοβίες, δεισιδαιμονίες, τυχόν μαγείες που τους έκαναν, μην πήραν κατά λάθος κάποιον αριθμό. Λησμόνησαν τη μελέτη, την προσευχή, την αγαθοεργία, τη μετάνοια, τη μυστηριακή εκκλησιαστική ζωή και ταλαιπωρούνται με υποκειμενικές επεξηγήσεις και ξενόφερτες θεωρίες. Οι τοποθετήσεις αυτές απομακρύνουν από την ουσία, από τη βάση, από τη χαρά της πνευματικής ζωής και οδηγούν τον άνθρωπο σε ένα λαβύρινθο δαιμονιώδη, σκοτεινό.

Λέγοντας αυτά, δεν εννοούμε ότι δεν τρέχει τίποτε. Δεν μιλάμε για νοσηρό εφησυχασμό, για ραστώνη, παρασυρμό και αδιαφορία. Χρειάζεται οπωσδήποτε εγρήγορση, ορθοστασία, ανάταση, γενναιότητα, αντίσταση σε ό,τι ανίερο, αναληθές και άτιμο. Η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου είναι κάτι πολύ σημαντικό και θα πρέπει παντού και πάντοτε να υπερασπίζεται με κάθε τρόπο. Όλο το ενδιαφέρον μας θα πρέπει να στραφεί σε ό,τι είναι ουσιαστικό, καίριο και αληθινό μόνο σε αυτά.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι φοβούνται να αντικρίσουν την αλήθεια, την εσωτερική τους γυμνότητα. Έτσι θέλουν να ασχολούνται με ό,τι δεν έχει προσωπικό κόστος.

Οι άνθρωποι σήμερα αγχώνονται μήπως δεν θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κουταλοπήρουνά του, γιατί δεν θα έχουν τι να φάνε. Μαζεύουν τρόφιμα για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται. Δεν έχουν ημερομηνία λήξεως; Με τι χαρά θα τα τρώνε και οι αδελφοί τους γύρω θα πεθάνουν της πείνας; Ο Χριστός δεν δίδαξε το "Πάτερ ημών"; Δεν λέει εκεί "και δος ημίν σήμερον"; Δηλαδή και οι χριστιανοί ενδιαφέρονται για τον παρά και τη μάσα μόνο; Έχει μεγάλη σημασία να δούμε καλά πού διοχετεύεται η αγωνιστικότητα των χριστιανών μας. Μη δίνουμε αφορμές γέλιου στους καραδοκούντες αθεόφοβους είρωνες, που τελευταία έχουν αρκετά αυξηθεί.

Κρινόμαστε από τις επιλογές μας. Έχουμε ευθύνη για τις επιλογές μας. Χρειάζεται απαραίτητα μελέτη, γνώση, εμπειρία, φώτιση και συμβουλή. Ας το ξαναπώ. Χρειάζεται ειλικρινής μετάνοια όλων, υγιής μεταστροφή, αλλαγή νου, τρόπου ζωής, νέα νοοτροπία, άλλος προορισμός, διαφορετικός στόχος, υψηλός σκοπός, νοηματισμένος βίος. Η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια μπορούν να επιστρέψουν σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο.

Αν η πολυσυζητημένη κάρτα του πολίτη στερεί τις ελευθερίες μας, δεν θα πρέπει φυσικά να την πάρουμε, υπακούοντας στις αποφάσεις της Εκκλησίας. Δεν θα πρέπει όμως συνεχώς να ζούμε με καχυποψίες, φαντασίες, υπερβολές, φανατισμούς, ακρότητες και φατρίες. Δεν είναι ορθός τρόπος πνευματικής ζωής ο φόβος, ο τρόμος, ο πανικός και ο αντιδραστικός ξεσηκωμός κατά πάντων.

Είμαστε σε έσχατους καιρούς; Ήλθαν τα σημεία των καιρών; Ο αντίχριστος σφραγίζει; Ήλθε το τέλος του κόσμου; Το του Θεού θα γίνει. Ο αρχαίος άγιος Σιλουανός έλεγε: "Ο ουρανός και η γη να ενωθούν δεν φοβάμαι". Ο Χριστός χαρίζει στους πιστούς αφοβία, αταραξία, ελπίδα, αισιοδοξία και χαρά. Η ηττοπάθεια, η κατήφεια, η απαισιοδοξία και η ακαταστασία δεν ανήκει ποτέ στους χριστιανούς.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Σατανικές προφητείες μέσω των ταινιών του hollywood, που τα βλέπουμε να υλοποιούνται

Συνομωσία των ILLUMINATI – ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ και εμπλοκή τους στο θανατηφόρο«δυστύχημα» πού έγινε στις 29/9/2016 στον σιδηροδρομικό σταθμό HOBOKEN στο Νιού Τζέρσεϋ των Ηνωμένων Πολιτειών, με θύματα μια μητέρα 35 χρονών και 108 τραυματίες, οι περισσότεροι πάρα πολύ σοβαρά. 


Είναι πραγματικά συγκλονιστικά τα ντοκουμέντα.

Πιο συγκεκριμένα. Στην ταινία “ Knowing “ που κυκλοφόρησε το 2009 με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Nicolas Cage το σενάριο είναι το εξής….. 

1958: στην τελετή αγιασμού ενός σχολείου, οι μαθητές κάνουν διάφορες ζωγραφιές, με σκοπό να αποθηκευτούν σε μια χρονοκάψουλα. Μια μαθήτρια όμως γεμίζει την κόλλα της με αμέτρητους τυχαίους αριθμούς. 

2008: το συγκεκριμένο σχέδιο της νεαρής μαθήτριας πέφτει στα χέρια του μικρού Κάλεμπ. Ο πατέρας του, καθηγητής στο επάγγελμα, θα είναι αυτός που θα ανακαλύψει ότι το κωδικοποιημένο μήνυμα προβλέπει με εξαιρετική ακρίβεια τις ημερομηνίες, τους θανάτους και τις συντεταγμένες όλων των μεγάλων καταστροφών των τελευταίων 50 ετών. Ενώ ο καθηγητής ξεδιπλώνει το κουβάρι της περίεργης αυτής υπόθεσης, συνειδητοποιεί ότι το συγκεκριμένο σχέδιο προβλέπει και τρία γεγονότα, που δεν έχουν συμβεί ακόμη και στα οποία εμπλέκονται αυτός και ο γιος του.

Το συγκλονιστικό είναι ότι αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στην συγκεκριμένη ταινία , συμβαίνουν μετά από λίγο καιρό και στην πραγματικότητα. 
Άς σταθούμε σε δυο συγκεκριμένα σημεία…… 

1ο Σημείο : Στην ταινία βλέπουμε να δείχνει πως έγινε μια έκρηξη σε μια πλατφόρμα πετρελαίου στον κόλπο του Μεξικού , και έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία της ταινίας , στις 20 Απριλίου 2010συνέβει στην πραγματικότητα στον κόλπο του Μεξικού έκρηξη σε πλατφόρμα πετρελαίου της BP με 11 θύματα

2ο Σημείο : Στην ταινία βλέπουμε να γίνεται ένα καταστροφικό ατύχημα σε σταθμό τρένου στην Αμερική . Πιο συγκεκριμένα στο χαρτί που υπάρχουν τα προφητικά νούμερα οι συντεταγμένες οδηγούν το σημείο που διασταυρώνονται οι οδοί Lafayette St και Worth. St στην Νέα Υόρκη


Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγένθυνση

Φωτό από την ταινία "Knowing" 2009
Και στα δύο αυτά γεγονότα στο έργο έχουμε την εμφάνιση του αριθμού 666.


Το συγκλονιστικό που αποκαλύπτεται με την βοήθεια του Τριαδικού Θεού είναι το εξής…. 

Αν ενώσουμε με μια γραμμή τα εξής σημεία, την γωνία που διασταυρώνονται οι οδοί Lafayette .St και Worth.St που βλέπουμε στην ταινία, με το σημείο που ήταν οι δίδυμοι πύργοι στο World Trade Center και το σημείο που είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Hoboken στο Νιού Τζέρσευ των Η.Π.Α που έγινε στην πραγματικότητα το φοβερό αυτό “δυστύχημα” με το τρένο στις 29/9/2016, περίπου δηλαδή 7 χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας " Knowing " σχηματίζεται ένα τρίγωνο που το συνολικό μήκος των πλευρών του είναι 6,66 Χιλιόμετρα. 

Κάντε κλίκ για μεγένθυση
Κάντε κλίκ για μεγένθυνση

Το ανησυχητικό είναι πως το ατύχημα με το τρένο στο έργο ήταν το τελευταίο γεγονός πριν την διάσωση των “ Εκλεκτών “ από τουςILLUMINATI – Πεφωτισμένους και την καταστροφή της Γης από Ηλιακή καταιγίδα 

Η ταινία “ Knowing “ τελικά δεν είναι μια απλή ταινία , αλλά είναι ένα μήνυμα κρυπτογραφημένο από τους ILLUMINATI - Πεφωτισμένους.
Ενημερώστε-κοινοποιήστε
πηγή: http://neataksi.blogspot.gr/

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Εξήγηση στην όραση του προφήτου Ιεζεκιήλ, κατά την οποία πάνω στα τέσσερα ζώα υπήρχε ένα ομοίωμα θρόνου και πάνω στο ομοίωμα του θρόνου υπήρχε ένα ομοίωμα σαν είδος ανθρώπου.

Κάθε προφητεία και θεωρία και όραση αποτελούσαν εικόνες του ερχομού του Σωτήρος στην γη. Και ολόκληρη η παλαιά Γραφή προς αυτό έχει την αναφορά της, σαν στο τέλος της. Άλλωστε και ολόκληρη η Γραφή λέγεται ότι παραλήφθηκε για την σωτηρία των ανθρώπων. Και σωτηρία των ανθρώπων αποτελεί μόνο ο Χριστός, διότι «η σωτηρία εκ των Ιουδαίων προέρχεται» (Ιωάν. 4, 22) όπως είπε ο Κύριος, ονομάζοντας τον εαυτό του σωτηρία.

Όλους αυτός μας έσωσε. Τους παλαιούς με τις προτυπώσεις και εικόνες της παρουσίας του, και τους νεότερους όντας ο ίδιος παρών και καθαρίζοντας. «Δεν μας έσωσε άγγελος ούτε άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος» (Ης. 63, 9), είπε κάποιος από εκείνους που έζησαν στον παλαιό Νόμο. Και ο Συμεών όταν είδε τον Κύριο είπε: «Είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου (= την σωτηρία σου)» (Λουκ. 2, 30). Και γενικά πολλές φορές στην Γραφή ο Χριστός ονομάζεται

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Το πείραμα του Μίλγκραμ (Συγκλονιστικό και διδακτικό άρθρο)

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο 27 χρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών.

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ. «Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος». Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές». Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές. Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα. Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Διάλογος Χριστιανού Ορθοδόξου με ψευδομάρτυρα του Ιεχωβά περί του Ιησού Χριστού και του ονόματος του Θεού (αποκαλύπτονται τα ελεεϊνά ψεύδη της εταιρείας "Σκοπιά")

Περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε στο e-books-gr.blogspot.gr. Εκεί μπορείτε να διαβάσετε-μελετήσετε ΔΩΡΕΑΝ το βιβλίο: Η Αποκάλυψη των Ψευδοπροφητών της εταιρείας «ΣΚΟΠΙΑ»,

Ο αποκαλυπτικός διάλογος
(Χ.Ο.)= Χριστιανός Ορθόδοξος
(Π.Ο.Σ.)=Προβατοειδής Οπαδός "Σκοπιάς" (Προβατοειδείς ονομάζει η ίδια η Σκοπιά τους πλανεμένους οπαδούς της)

 Περί του Ιησού Χριστού
(Χ.Ο.) Θα ήθελα - προτού συζητήσουμε για το ποιο είναι το όνομα του Θεού - να συζητήσουμε λίγο για τον Ιησού Χριστό.
Ήθελα να μάθω, ποια είναι η γνώμη της Οργάνωσής σας για τον Χριστό;

(Π.Ο.Σ.) Η Οργάνωσή μας πιστεύει ότι ο Χριστός είναι:
• Κτίσμα
• Ο Μιχαήλ Άγγελος
• Ο τέλειος άνθρωπος
• Ο μικρός θεός
• Θείος
• Θεϊκός
• Θειοειδής και
• Κατώτερος βέβαια από τον Ιεχωβά-Θεό.

(Χ.Ο.) Αν και το πρόσωπο του Χριστού πυροβολείται αδίστακτα από την «ΣΚΟΠΙΑ», έν τούτοις η Αγία Γραφή βεβαιώνει, ότι ο Ιησούς Χριστός:


  • Είναι ο Θεός και φανερώθηκε στους ανθρώπους σαρκωμένος.
  • Αποδείχθηκε αληθινός Μεσσίας, που ενεργούσε σημεία δια του Πνεύματος.
  • Είναι ο Κύριος και Θεός που:
  • Κηρύχθηκε μεταξύ των εθνικών.
  • Πιστεύθηκε από τον κόσμο ως Θεάνθρωπος και
  • Ανελήφθη στον ουρανό με δόξα

και εσείς μου λέτε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και άγγελος;
Δείτε τι γράφει το εδάφιο: Α΄ Τιμ. Γ΄16.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Διάλογος αθέου με γέροντα (Δείτε και σε video τι έπαθε ένας άθεος κουρέας)

Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του.

Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ' έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: "Δόξα στον μεγάλο Μάο". Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας.

Γέροντας:
Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις.

Άθεος:
Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.

Γέροντας:
- Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.

Άθεος:
- Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;

Γέροντας:
- Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;

Άθεος:
- Βεβαίως.

Γέροντας:
- Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;

Άθεος:
- ...

Γέροντας:
- Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.

Άθεος:
- Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;

Γέροντας:
- Μ’ αυτή την ερώτηση σου τίθεται το κριτήριο της αληθείας? διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι, δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για τη μόνη αληθινή πίστη!

Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητος. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.

Άθεος:
- Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα...

Γέροντας:
- Αχ, παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός.

Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες ότι είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε αποκηρύξουμε τον μέγιστο των ανθρώπων , τον αγιώτατο, τον ηθικώτατο, τον ευγενέστατο, τον ανυπέρβλητο, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν όλα αυτά;

Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!»

Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικωτέρα, την αγιωτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητος, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρωπίνης ιστορίας.

Άθεος:
- Τι είπατε;

Γέροντας:
- Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πράγματι μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητος;

Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διεκήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και τον Μωϋσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα» κ.τ.τ

Η συμπεριφορά, αντιθέτως, του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική, διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους του άλλους, θα έπρεπε να έχη ακόμα κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο!

Πρώτα – πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάν. η’ 46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωάν. ιδ’ 30).

Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωάν. η’ 12). «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ’ 6).

Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερώτερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος? και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι’ 37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς? και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού... Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς? και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου? ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται... Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα... Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ... Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι’ 17 κ.ε.).

Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι απ’ την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»; (Ιωάν. ιδ’ 6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνη αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να ‘λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει.

Για σκέψου, τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός!

Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητός Του αναγορεύθηκε η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Ή παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιώτερο τον απαισιώτερο, ή, για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχη λογική η συνύπαρξι απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητος μόνο όμως υπό την προϋπόθεσι ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιωτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται με βάσι αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...

Άθεος:
- Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν την Θεότητά του, έχετε;

Γέροντας:
- Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητας Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέσθηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματα είναι η Ανάσταση Του.

Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.

Άθεος:
- Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πως τα πιστεύετε;

Γέροντας:
- Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία.

Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για την μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.

Άθεος:
- Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεστε και τον κομμουνισμό;

Γέροντας:
- Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή.

Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι’ «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α’ Ιωάν. α’ 1).

Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.

Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμία ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα.

Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.

Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθή κάποιος.

Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή? ότι μας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.

Άθεος:
- Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίο έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.

Γέροντας:
- Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!».

Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει.

Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα ‘πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο – και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.

Άθεος:
- Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.

Γέροντας:
- Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάσταση Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λ.π. Πως είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! E, δεν γίνεται!

Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.

Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.

Άθεος:
- Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.

Γέροντας:
- Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα!

Φαντάζεσαι καμία πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άϊ Νικόλα θα δη και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.

Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστι δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρης ότι ο Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τι του γίνεται.

Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις’ 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφθηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (α’ 48).

Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποιος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευσι του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας;

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σίμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι Του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς’ 13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πη κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμιά σημασία για τους πολλούς;

Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.

Άθεος:
- Ομολογώ ότι τα επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.

Γέροντας:
- Όχι, παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνη και να πη.

Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει.

Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ό,τι είχε να διδάξει, έπραξε ό,τι ήθελε να πράξη και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας.

Όσο για την εγκατάλειψι, την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί».

Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά.

Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά».

Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη,
που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι:
Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη ‘δω τη σφαίρα
αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα;

Γιατί, σαν να ‘σαν δίδυμα, φυτρώνουμε αντάμα
τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;
Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα
σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;

Γιατί, προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει
και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’ αμύριστά του κάλλη,
μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει
κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;

Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει
το στάχυ, ώσπου να γενή ψωμάκι και καρβέλι
και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο
πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο,
ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει
κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει;
Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία
να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία;

Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του
προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του:
Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη
κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι (=κέντημα).

Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν
την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε.
Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη
εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζη πρέπει.

Πρέπει σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα
που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα
και του Θεού το κέντημα απ’ την καλή κοιτάξης
και τότε... όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις!

Ο Χριστός, παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις, μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.


(Δείτε σε video τι έπαθε ένας άθεος κουρέας) 

 

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Είναι δυνατόν η τύχη να κυβερνά τη δημιουργία, ή να μην υπάρχουν οι νόμοι της φύσης ή να μην υπάρχει κάποιος Δημιουργός;

Τυφλή τύχη;

Μερικοί μιλούν περί αυτόματης η τυχαίας δημιουργίας της ζωής, και αυτό δημιουργεί τη λανθασμένη εντύπωση την πιθανότητα τυχαίας (τυφλής) συναρμολόγησης μίας μεσαίου μεγέθους πρωτεΐνης από τα αμινοξέα που την απαρτίζουν.

Όμως όλο το Σύμπαν στο χρόνο της ζωής του δεν έχει καμία πιθανότητα να συνθέσει τυχαία έστω και μία πρωτεΐνη. Πόσο μάλλον να συνθέσει ένα ενζυματικό συγκρότημα η οργανίδιο, για να μην πάμε τόσο μακριά όσο το κύτταρο. Είναι σαν να ρωτάμε, αν θα μπορούσε να συναρμολογηθεί τυχαία ένα σύγχρονο πολύπλοκο εργοστάσιο (οι κόκκοι της άμμου ενώθηκαν και έφτιαξαν συμμετρικά δομικά υλικά και αυτά πήδησαν και συγκολλήθηκαν το ένα με το άλλο και έφτιαξαν ένα θαυμάσιο αρχιτεκτόνημα, μέσα στο οποίο μόρια χαλκού ενώθηκαν και έφτιαξαν πολύπλοκες καλωδιώσεις, και άλλα οργανικά μόρια συνενώθηκαν και έφτιαξαν τη μόνωση των καλωδίων και μόρια σιδήρου ενώθηκαν και έφτιαξαν τα μοτέρ, κ.ο.κ). Στην πραγματικότητα, ένα κύτταρο είναι απείρως πολυπλοκότερο απ το πλέον πολύπλοκο εργοστάσιο.

Ο πρώτος λαχνός

Η ανάπτυξη της ζωής, από ανόργανες ύλες που υπήρχαν στα πρώτα στάδια δημιουργίας της γης μέχρι το σημερινό μεγαλείο της, είναι ένα θαύμα ασύλληπτων διαστάσεων. Για όσους όμως δεν πιστεύουν στα θαύματα, είναι επιστημονικό πρόβλημα απείρως δυσχερέστερο από την αυτόματη δημιουργία του εργοστασίου που προαναφέραμε. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν υποστηρίζει, ότι ένα εργοστάσιο μπορεί να αυτοδημιουργηθεί (!). Μερικοί όμως ισχυρίζονται ότι η ζωή έφθασε στο σημερινό της μεγαλείο τυχαία! Τι άραγε εννοούν; Μήπως αυτό που αποκαλούν τυχαίο δεν είναι και τόσο τυχαίο; Αν κάποιος αγοράσει εκατό φορές στη ζωή του λαχείο και τις εκατό φορές του βγει ο πρώτος λαχνός, τότε κανείς δεν θα πει ότι είναι τυχερός, αλλά ότι η κλήρωση ήταν «στημένη».

Πόσο μάλλον εάν εκατομμύρια εκατομμυρίων φορές του τύχει ο πρώτος λαχνός! Έτσι μοιάζει να δημιουργήθηκε η ζωή σύμφωνα με τα παλαιοντολογικά ευρήματα: με συνεχείς σκανδαλώδεις επιτυχίες ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, ενάντια στους νόμους των πιθανοτήτων! Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από την «τυχαία» δημιουργία και εξέλιξη της ζωής;

Οι νόμοι της φύσης και ο Δημιουργός

Μία εκπληκτική διαπίστωση είναι, ότι οι νόμοι της Φύσης είναι ρυθμισμένοι με τέτοια λεπτή ακρίβεια ώστε να κάνουν δυνατή τη ζωή. Απόρροια των νόμων της Φυσικής είναι το ηλιακό μας σύστημα, η προνομιακή τοποθέτηση της γης μέσα σ αυτό, ο εμπλουτισμός της με νερό και χημικά στοιχεία, που συνθέτουν τη ζωή, οι θαυμαστές χημικές ιδιότητες των στοιχείων (π.χ. του άνθρακα) και των μορίων (π.χ. του νερού), οι εξαιρετικές ιδιότητες του DNA και των πρωτεϊνών, οι όποιοι εξελικτικοί νόμοι, κ.ο.κ. Η ζωή λοιπόν αναπτύχθηκε σε περιβάλλον προικισμένο μέσω των φυσικών νόμων με εξαιρετική προδιάθεση γι' αυτήν. Φθάνει όμως αυτό για να αναπτυχθεί αυτόματα η ζωή;

Πολλοί δέχονται κάποια υπερφυσική καθοδήγηση. Γράφει στο βιβλίο "Tour of a Living Cell" ο καθηγητής deDuve (βραβείο Νόμπελ): «Βρισκόμενος αντιμέτωπος με το τεράστιο άθροισμα τυχαίων επιτυχιών κατά την διάρκεια του εξελικτικού παιχνιδιού δικαιούται κάποιος να διερωτηθεί, σε ποιο βαθμό η επιτυχία αυτή είναι γραμμένη στον ιστό του σύμπαντος». Υπάρχουν όμως και επιστήμονες (όχι απαραίτητα άθεοι) που προσπαθούν να εξηγήσουν την δημιουργία και εξέλιξη της ζωής σαν φυσική συνέπεια των νόμων της φύσης.

Αυτό ακριβώς χρησιμοποιείται από κάποιους για να υποστηριχθεί ότι η ζωή δημιουργήθηκε χωρίς τη βοήθεια του Θεού, άρα Θεός δεν υπάρχει κ.ο.κ. Είναι άραγε λογικό το συμπέρασμά τους;

Ας υποθέσουμε, ότι όλη η ζωή δημιουργήθηκε χωρίς άλλη εξωτερική επέμβαση, απ τα υλικά που προήλθαν απ τη μεγάλη έκρηξη και τη λειτουργία των νόμων της φύσης. Αυτοί οι νόμοι, για να ξεπεράσουν τις αδυσώπητες επιταγές της τυχαιότητας και να συνθέσουν ένα τόσο μεγαλειώδες και απίστευτης πολυπλοκότητας κατασκεύασμα, θα πρέπει να είναι προικισμένοι με ασύλληπτη σοφία. Και επειδή κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα υποστήριζε, ότι τόσο σπουδαίοι νόμοι κατασκευάστηκαν μόνοι τους, οδηγούμαστε σε ένα πάνσοφο Δημιουργό των νόμων. Η πίστη μας επομένως σε Θεό Δημιουργό δεν απειλείται από τις θεωρίες περί «αυτόματης» δημιουργίας και εξέλιξης της ζωής, απεναντίας ενισχύεται!

Η άκτιστη δωρεά του Δημιουργού

Και ενώ κάθε επιστήμονας έχει δικαίωμα (και καθήκον!) να διερευνά κάθε ενδεχόμενο, ενάντια πολλές φορές σε απλουστευμένες αντιλήψεις, όταν φθάνουμε στον άνθρωπο θα πρέπει να σταθούμε με πολλή προσοχή και σεβασμό. Όχι απλώς διότι αποτελεί την κορωνίδα της Δημιουργίας και σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση έγινε ειδική ενέργεια για τη Δημιουργία του, αλλά κυρίως διότι ο άνθρωπος, πέρα απ’ τις φυσικές του ιδιότητες, είναι προικισμένος με άκτιστες ενέργειες της Θεότητος. Όπως ωραία επισημαίνει ο ιερομόναχος (ιατρός) Λουκάς Γρηγοριάτης: «Ο Δημιουργός Θεός έπλασε τον Αδάμ κατά τον μοναδικά ιδιαίτερο τρόπο «κατ’ εικόνα» Του, ώστε η ανθρώπινη φύση να μπορεί στους εσχάτους χρόνους να προσληφθεί από τον Λόγο και να θεωθεί»... «κατανοούμε ότι δεν είναι κάποια «εξελικτική» μεταβολή στην φύση (το DNA;) ενός δήθεν προγόνου μας, μετρήσιμη και υπολογίσιμη πειραματικά, που έδωσε μεν σε εμάς την δυνατότητα μετοχής στην άκτιστη Χάρη του Θεού, την Χάριτι αθανασία και την θέωση, άφησε δε τις παράλληλες γενεαλογικές διακλαδώσεις του ζωώδεις μόνο και θνητές και αμέτοχες θέωσης. Η “εξελικτική” μεταβολή, αν υποτεθεί ότι υπήρξε, θα ήταν φυσική διαδικασία. Η φύση όμως δεν γεννά άκτιστα αποτελέσματα. Το άκτιστο είναι δωρεά του ακτίστου Θεού»