Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μου Σταματίνα

  6-9-2017

Aγαπημένο μου Ματινάκι,

πέρασαν δύο χρόνια από τότε που σε πήρε ο Τριαδικός Θεός για να στολίσει τον Ουράνιο Κήπο Του.


Ήρθες πάλι στο όνειρό μου μαζί με τον αγαπημένο σου Παναγιώτη, γιό της Κικής και μου είπες επί λέξει: "Εμείς εδώ κάτω από το χώμα προσευχόμαστε περισσότερο από εσάς που είστε πάνω στη γή!" 

Κάθε φορά που η αγαπημένη σου φίλη Κική ετοιμάζει το σιτάρι για σένα και τον Παναγιώτη μας στέλνεις το μήνυμά σου.

Στο μνημόσυνο για τα δυο χρόνια της κοίμησής σου ήταν κι ο αγαπημένος σου Βασίλης (Η Ελένη σου και ο Βαγγελάκης σου λείπουν στο εξωτερικό)

Φυσικά είσαι πάντα στην σκέψη μου και δεν σταματάω να λέω σε όλους ότι είσαι ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα στη γη. 

Θα συνεχίσω να προσεύχομαι πάντα για σένα μέχρι να ερθω να σε συναντήσω.  

Καλή αντάμωση Μπουλένιο μου





........................................................................................................................



 17-9-2016














4/9/2016

Μπουλένιο μου

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που έφυγες ξαφνικά και θέλω να σου γράψω λίγα λόγια.

Σήμερα Κυριακή έκανα το μνημόσυνο του ενός έτους από τότε που έφυγες. 

Το σιτάρι το έκανε η αγαπημένη σου φίλη Κική και στην Εκκλησία ήταν εκτός του Βασίλη, των φίλων μας, ο Γιάννης και η μητέρα του Μαρία, η φίλη σου η Κική, η αγαπημένη σου Νιώ, που μένει μόνιμα μαζί μου και η μητέρα της Κικής η κυρία Μαρία. 

Μπουλένιο μου


Χθές ο φίλος του Άγγελου,  είδε ένα όνειρο και το είπε στην Κική

Ήταν, λέει, μαζί με τον Άγγελο και τον Παναγιώτη (τα παιδιά της Κικής) σε μιά ταράτσα.

Κάποια στιγμή έπεσε ένα κομμάτι γλυκό από ψηλά. 

Όταν ο φίλος του Άγγελου ρώτησε τον Παναγιώτη από που είναι αυτό το γλυκό, ο αγαπημένος σου Παναγιώτης έδειξε ψηλά στον ουρανό κι ο φίλος του Παναγιώτη είδε μια γυναίκα με τα χαρακτηριστικά σου (Όταν σε περιέγραψε στην μητέρα του Παναγιώτη, εκείνη κατάλαβε ότι ήσουν εσύ)

Ο Παναγιώτης σε έδειξε, διότι ήξερε ότι η μητέρα του σας ετοίμαζε δείπνο, όπως το γνώριζες κι εσύ.

Μπουλένιο μου

Δεν υπήρξε ημέρα που να μη προσευχήθηκα για σένα και δεν θα υπάρξει και στο μέλλον, όσο ζω.

Μου έλεγες στενοχωριέμαι, που θα πεθάνω και τι θα γίνετε μετά χωρίς εμένα. Ποιος θα σας προσέχει εσένα και το αγαπημένο μου σκυλάκι τον Φλόξ. Πόσο δίκιο είχες. Ορφανέψαμε από την απουσία σου.

Μόνοι μας στο πιό όμορφο νησί, με τους χειρότερους ανθρώπους. Όλοι μας ξέχασαν εκτός από μερικούς καλούς φίλους, που στάθηκαν και στέκονται δίπλα μου ακόμη και φυσικά η Νιώ σου, ο Βασίλης σου, η Ελένη σου και ο Βαγγέλης σου.

Κοιτάζω καθημερινά τις φωτογραφίες σου, τα δικά σου μικρά και μεγάλα αντικείμενα, τις παλιές σου φωτογραφίες, το παλιό κουτί με τις βελόνες που έραβες, τα ιδιαίτερα μικρά αντικείμενα που έφτιαχνε ο αγαπημένος σου πατέρας και τα τιμούσες εσύ όσο ζούσες και δεν πετάω τίποτε. Όλα αυτά είσαι εσύ. Ποτέ δεν έφυγες από κοντά μας. Όλα είναι έτσι όπως τα άφησες και οι φωτογραφίες των γονιών σου του Γιάννη σου, του Θανάση σου είναι όλες εκεί μπροστά και προσεύχομαι για όλους σας καθημερινά.

Την παραμονή της εορτής του αγαπημένου σου Αγίου Φανουρίου βρήκα τα σκουλαρίκια σου και το δαχτυλίδι σου. Ξέρω ότι παρακάλεσες τον Άγιο από εκεί που είσαι για να τα βρω.

Ζώ έντονα και καθημερινά την απουσία σου. Προσεύχομαι καθημερινά για σένα και το ξέρεις. Δεν σε ξέχασα ούτε μία στιγμή. Ησουν ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στην ζωή μου. Καλοσυνάτη, Χαμογελαστή, Καταδεκτική γεμάτη αγάπη για όλους τους ανθρώπους.

Υπήρξες και υπάρχεις. Υπάρχεις μέσα στη ζωή μου, στην καρδιά μου, στην ψυχή μου στη σκέψη μου. Λείπεις από την καθημερινότητά μου, αδειάζουν οι μέρες μου, δακρύζουν τα μάτια μου, στεγνώνουν τα χείλη μου. Τίποτε πια δεν θα είναι το ίδιο για μένα.

Αν και μπήκα τρείς φορές στο νοσοκομείο κι ήμουν έτοιμος να έρθω κοντά σου, ο Τριαδικός Θεός με κράτησε λίγο ακόμη εδώ στη γη. Ίσως δεν ήταν ακόμη η ώρα μου.

Ξέρω ότι είσαι μαζί με αυτούς, που σε αγάπησαν πραγματικά-αληθινά και δεν στενοχωριέσαι πλέον.

Σε σκέφτομαι και προσεύχομαι συνέχεια για σένα.

Καλή αντάμωση πολυαγαπημένο Μπουλένιο μου.

...........................................................................................................................................................
8-Σεπτεμβρίου-2015


Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στην αγαπημένη μου Σταματίνα, τον καλύτερο άνθρωπο, που έχω γνωρίσει στη γή, έναν απίστευτα καλοσυνάτο άνθρωπο με καθαρό βλέμμα.

Μπορεί τα δάκρυά μου να πλημμυρίζουν το πληκτρολόγιό μου, αυτή την ώρα, αλλά δεν μπορώ να μην αφιερώσω λίγα λόγια για την πολυαγαπημένη μου Σταματίνα.

Γλυκιά μου Σταματίνα,

έζησες την ζωή με τους δικούς σου όρους κι έγινες γνωστή σε όλους μας ως "Ματινάκι".

Βοηθούσες συνέχεια πάρα πολύ κόσμο, πολλοί από τους οποίους δεν έμαθαν ποτέ ποιος ήταν ο κρυφός τους ευεργέτης.

Ήσουν ένας πραγματικός θησαυρός!

Η κουζίνα σου προσέφερε απλόχερα σε όλους ένα πιάτο φαγητό, από τον πιό πλούσιο μέχρι τον πιό φτωχό. 

Άν είχες μόνο δύο κάστανα στο σπίτι σου, μου έλεγε η καλή σου φίλη Ρεβέκα, θα τα έψηνες, θα τα καθάριζες, θα τα έκοβες να τα βάλεις στο πιάτο και θα τα πρόσφερες με χαμόγελο κι αγάπη σε όποιον ερχόταν σπίτι σου. 

Εκατοντάδες άτομα κάθισαν στο τραπέζι σου και γεύτηκαν το καλομαγειρεμένο φαγητό σου και εισέπραξαν το αδιάκοπο χαμόγελό σου και το αφοπλιστικά άδολο βλέμμα σου.

Αντιμετώπιζες όλους τους ανθρώπους με την ίδια καλοσύνη και αξιοπρέπεια.

Στις δικές σου δύσκολες στιγμές γελούσες και έλεγες "έχει ο Θεός", ενώ στις δύσκολες στιγμές των άλλων έκλαιγες, σπαρταρούσε η καρδιά σου και το πανέξυπνο μυαλό σου προσπαθούσε να βρεί λύσεις ανακούφισης για όλους.

Στήριζες όλον τον κόσμο ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας και οικονομικής κατάστασης "ψυχή και σώμα". 

Με το αθώο κι αφοπλιστικό σου χαμόγελο έδινες κουράγιο σε όλους και τα χρυσά χεράκια σου, σμιλευμένα από την αμείωτη αγάπη του Τριαδικού Θεού για σένα,  πρόσφεραν σε όλους ό,τι θα μπορούσε κι ό,τι δεν θα μπορούσε να φανταστεί άνθρωπος στη γή.


"Έφυγες" ξαφνικά στις 6 Σεπτεμβρίου 2015 ημέρα Κυριακή:

.    Την γενέθλιο ημέρα της σωτηρίας και της αναδημιουργίας του ανθρώπου.

.    Την ημέρα Ανάστασης του Θεού σου και Θεού μας

.    Την ημέρα που έγινε το εν Χώναις θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

.    Tην ημέρα που είναι ορθάνοιχτοι οι ουρανοί και υποδέχονται τους επιγείους αγγέλους

.    Την ημέρα που δεχθήκαμε από τον Κύριο κάθε αγαθό

.    Την ημέρα που κατελύθη ο θάνατος, έσβησε η κατάρα, εξαφανίστηκε η αμαρτία, έσπασαν οι πύλες του Άδη, έγινε αιχμάλωτος ο Διάβολος, σταμάτησε ο διαρκής πόλεμος κι έγινε η συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους.                                                                                                                                                     
.    Την ημέρα, που είναι η "εικόνα" της μέλλουσας ζωής!
Πολυαγαπημένη μου Σταματίνα, ο Τριαδικός Θεός αποφάσισε να σε πάρει μαζί Του. Ποιός μπορεί να έχει αντίθετη γνώμη; Έφυγες από εμάς και πηγαίνεις κατευθείαν στον Ιησού Χριστό, τον Μεγάλο Θεό μας!

Κράτα την γερά Χριστέ μου. Είναι λουλούδι, που θα ομορφαίνει ακόμη περισσότερο τον ουράνιο "κήπο" Σου.
  Έφυγες λοιπόν γιατί το θέλησε ο Θεός. Από την καρδιά μας όμως δεν θα φύγεις ποτέ, γιατί το θέλουμε όλοι εμείς, που σε αγαπήσαμε πάρα πολύ.

Καλό ταξίδι Ματινάκι μου!

Τώρα πές μου όμως, πως μπορώ εγώ να μη δακρύζω συνέχεια, όταν όλοι  γύρω μου κλαίνε;

Κλαίνε όλοι όσοι γνώρισαν την καλοσύνη σου, το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό σου και το κελάϊδισμα του γέλιου σου!

Κλαίνε όλοι όσοι ήταν δίπλα σου έστω και για λίγο και αγαλίαζαν ακούγοντας τον γλυκό χτύπο της καρδιάς σου!

Οι γείτονές σου, μικροί και μεγάλοι, περιμένουν να βγείς στο μπαλκόνι και να μοιράσεις γλυκές καλημέρες!

Τα δάκρυα κυλάνε στα μάτια του 85χρονου κ. Θανάση.

Δεν θα του ξαναπείς καλημέρα, δεν θα του στείλεις το ζεστό ζυμωτό καρβελάκι κι εκείνος δεν θα έχει την ευκαιρία να έρθει κάτω από το μπαλκόνι σου για να σου δώσει μία τσάντα φρέσκα ψάρια!  

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ γλυκέ επίγειε άγγελέ μου. 

Θα προσεύχομαι ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ να είσαι μόνιμα ευτυχισμένη κοντά στον πολυεύσπλαχνο Τριαδικό Θεό, για να απολαμβάνει κι Εκείνος κι όλοι οι άγγελοι το διαρκές χαμόγελό σου!



Ματινάκι μου γλυκό, έφυγες χωρίς να με χαιρετίσεις. 

Θα σε θυμάμαι κάθε λεπτό της ζωής μου και θα σε κρατώ σαν φυλαχτό στην καρδιά μου!


Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα, άν και τα λόγια αυτά, δεν μπορούν να περιγράψουν όλα όσα σου χρωστάω!


Καλό ταξείδι, καλή ανάπαυση, καλή ανάσταση και καλή αντάμωση στην Βασιλεία του Ιησού Χριστού, πολυαγαπημένο μου Μπουλένιο. 

                   
Θανέειν πέπρωται άπασι.


Μπουλένιο μου,

Πάλεψες μα δεν μπόρεσες τον χάρο ν' αφοπλίσεις
και αφού δεν τα κατάφερες δέχτηκες να μ' αφήσεις!

Κι αν έφυγες απ' την ζωή πάντα θα σε θυμάμαι
σαν ένα άστρο που 'λαμπε μα έπεσένε χάμε!

Όταν ο χάρος νίκησε και πήρε την ψυχή σου
ξέρε το πως και άλλη μια ψυχή εφύγενε μαζί σου!

Σημάδια πόνου μ' άφησεςσαν μίσεψες μακριά μου
και προσπαθώ στα όνειρα να βρίσκεσαι κοντά μου!

Άχ να μπορούσα τον Θεό να βρω να τον ρωτήσω
αφού το γέλιο μου 'στειλε γιατί το πήρε πίσω;

Οι τελευταίες σου οι στιγμές δεν ήταν σαν τις άλλες,
  τα δάκρυα στα μάτια σου έβγαιναν στάλες-στάλες.

Μακάρι να ήμουνα εγώ στη θέση τη δική σου,
ο χάρος να μην άγγιζε καθόλου την ζωή σου. 

Στους άγγελους παράγγειλα την έννοια σου να έχουν,
μα μου παν πως οι άγγελοι αγγέλους δεν προσέχουν

Να γράψω ήθελα πολλά μα ο νους μου εθολάθη
το χέρι μου εκόρνιασε και η ψυχή μου εχάθη!