Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Βίλχελμ Ράϊχ: Τους έδειξε που βρίσκεται ο ωκεανός, γι'αυτό Τον σκότωσαν

Αν ξέρεις τον ωκεανό, - κοιμισμένο, ταραγμένο ή ολότελα ξυπνητό -δεν έχει σημασία-, τότε ξέρεις το Θεό

και ξέρεις για τι πράγμα μίλησαν όλοι οι Χριστοί στην ανθρώπινη ιστορία. Αν δεν ξέρεις τον ωκεανό, τότε έχεις χαθεί, οποιοσδήποτε κι αν είσαι.

Πιθανόν να ξέρεις τον ωκεανό, σαν μέσα από καθρέπτη, επειδή φοβάσαι να μην πνιγείς στα βάθη του, μα δεν παύεις ποτέ να 'σαι ένα κομμάτι του ωκεανού, που βγαίνεις από τα βάθη του και ξαναγυρίζεις σε αυτά. Κι όταν βγαίνεις απ΄τον ωκεανό για να ξαναβυθιστείς πάλι μέσα του, παίρνεις μαζί σου το βάθος του.
Όχι ένα κομματάκι του βάθους του. Όχι ένα χιλιοστό του γραμμαρίου βάθος, από τις χιλιάδες τόννους του βάθους. Το βάθος, είναι βάθος, ανεξάρτητα αν ζυγίζει ένα γραμμάριο ή ένα τόννο. Είναι ποιότητα.

Και ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ το Θεό. Αρνιέσαι να πιστέψεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που ΔΕN γνωρίζουν ή ακόμα που δεν τολμούν να γνωρίσουν το Θεό. Ήταν οι άρρωστοι, οι έρημοι, οι μαραμένοι άνθρωποι εκείνοι που έπλασαν το μύθο, ότι τάχα ο Θεός απαγορεύει στους ανθρώπους να Τον κοιτάξουν, να Τον γνωρίσουν, να Τον νιώσουν, να Τον ζήσουν.

Αυτοί είναι που έβαλαν τους ανθρώπους να ψάχνουν με κόπο -μέσα σε φήμες, σε δοξασίες, μέσα σ΄ελπίδες - να βρουν εκείνο που οι ίδιοι εγκατέλειψαν γρήγορα. Κι όλα αυτά ήταν αναγκαία επειδή, έχοντας χάσει το Θεό μέσα τους κι έχοντας χάσει την ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ αίσθηση της Ζωής, άρχισαν να λατρεύουν το χρυσάφι.

Κι αυτό δεν θα Του το συγχωρέσουν ποτέ του Χριστού οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Και να τι εξώθησε τους γραμματείς και τους Φαρισαίους να Τον σκοτώσουν:

Το ότι είπε στο λαό του (σ.σ στους ανθρώπους), σε ποιο μέρος βρισκόταν ο ωκεανός, ενώ οι ίδιοι εξακολουθούσαν να τον ψάχνουν στα βιβλία και ταυτόχρονα είχαν κατασκευάσει μικρές δεξαμενές, τις οποίες ετάραζαν με τα πηδάλια για να δώσουν την εντύπωση ενός φανταστικού ωκεανού.

Ο Χριστός είχε την τόλμη να τους δείξει το βάθος του ωκεανού και γι'αυτό πρέπει να πεθάνει. Θα Τον σκοτώσουν γιατί είπε στους ανθρώπους που να ψάξουν για να βρουν τη ζωή: στις ίδιες τις ψυχές τους. Θα Τον σκοτώσουν εξαιτίας όλων αυτών, γιατί δεν τα καταχώνιασε όλα τούτα μέσα σε Ταλμουδικά βιβλία.

Μα δεν θα Τον σκοτώσουν μονομιάς. Όχι πριν να καλύψουν τη δολοφονία τους με ό,τι νόμιμες γαρνιτούρες μπορέσουν να συγκεντρώσουν. Και δε θα απλώσουν χέρια πάνω Του άμεσα, όχι προσωπικά οι ίδιοι. Αυτό θα λέρωνε την αξιοπρέπειά τους, την οποία φοράνε σα μεταξωτή τήβεννο μπροστά στα ανθρωπάκια.

Αυτοί διατηρούν τη σαπίλα που υπάρχει στον κόσμο και θα εξακολουθήσουν τη βρωμερή δουλειά τους. Σαλιαρίζουν άδειες κουβέντες για την αλήθεια μα οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται καθόλου γι'αυτήν. Επιζητούν να σκοτώσουν την αλήθεια όπου κι αν τη βρουν. Μιλάνε για το ιδανικό του πνεύματος, μα σκοτώνουν
το πνεύμα όταν το βλέπουν να λαμπυρίζει στα μάτια των αγοριών και των κοριτσιών. Αυτοί είναι η κατάρα της Ανθρωπότητας, αλλά τη δύναμή τους, την αντλούν απ΄ τους ίδιους τους ανθρώπους που εξολοθρεύουν.

Οι άνθρωποι, ξέρουν την αλήθεια, μα τηρούν σιγή θανάτου γιατί φοβούνται. Πού 'ναι τα πλήθη, που κάποτε βροντοφώναζαν "Ωσαννά εν τοις Υψίστοις", τώρα που ο Χριστός κουβαλάει το σταυρό Του στο Γολγοθά; Όλοι είναι απόντες. Αργότερα όμως, η Εκκλησία θα παραγγέλνει να της φτιάξουν εικόνες, που να δείχνουν τον Χριστό να ανεβαίνει στο Γολγοθά και γύρω Του τα πλήθη να θαυμάζουν. Γιατί δεν κάνουν κάτι για να σώσουν το σωτήρα τους; Φώναζαν αυτοί "Ωσαννά εν τοις Υψίστοις";

Ο σωτήρας οφείλει να σώσει τον εαυτό Του. Εμπρός λοιπόν, Γιε του Ανθρώπου, κάνε το θαύμα σου. Και Τον φτύνουν στο πρόσωπο, και Τον φραγγελώνουν στην πλάτη και Του καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια και Τον αφήνουν να υποφέρει αφόρητα για να καταστραφεί η αγάπη Του για τους ανθρώπους και η αγάπη των ανθρώπων γι΄Αυτόν.

Γιατί είναι απαίσιοι, κτήνη χειρότερα και από αυτά της ζούγκλας, κτηνώδεις διάβολοι του μίσους, το οποίο σιγόκαιγε στις μουχλιασμένες σάρκες τους, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να σκοτώσει αυτό που οι ίδιοι, ποτέ, μα ποτέ δεν ήταν σε θέση να νιώσουν μέσα τους.

Κι αυτό, θα πραγματοποιηθεί με αδυσώπητη λογική συνέπεια, μετά από μια αναπότρεπτη αλυσίδα γεγονότων. Όχι μόνο στο 30 μ.Χ., μα και σε όλες τις εποχές.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βίλχελμ Ράϊχ "Η Δολοφονία του Χριστού".

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Να τα δέχεστε και να τα υπομένετε όλα σαν σταυρό (Άγιος Λουκάς Κριμαίας)

Υπάρχουν διάφοροι σταυροί. Υπάρχουν σταυροί, που έχουν εξαιρετικά μεγάλο βάρος, όπως οι σταυροί των Αγίων μαρτύρων, των Οσίων και των μεγάλων Ιεραρχών. 

Τέτοιοι σταυροί προορίζονται από τον Θεό για τους λίγους και εκλεκτούς Του, για τους οποίους γνωρίζει ότι είναι αρκετά ισχυροί και μπορούν να σηκώσουν και τον πιο βαρύ σταυρό.


Για μας όμως, τους αδύναμους Χριστιανούς, που δίνουμε λίγη προσοχή στην πνευματική ζωή και είμαστε γεμάτοι πάθη και επιθυμίες της σάρκας, ο Θεός προετοίμασε πολύ πιο ελαφρούς σταυρούς.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Ποιος είναι Χριστιανός;

Η Χριστιανική πίστη, έχει σαφή και ξεκαθαρισμένα δόγματα, έχει και σαφή και ξεκαθαρισμένη πορεία που οφείλουν να ακολουθούν οι πιστοί της.

Σήμερα πολλοί αλλόθρησκοι υποστηρίζουν ότι είναι Χριστιανοί. Όμως το κριτήριο για να γίνει αποδεκτός ένας τέτοιος ισχυρισμός, είναι κατ αρχήν, το πόσο προσκολλημένοι είναι οι άνθρωποι αυτοί στους λόγους του Χριστού και τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, και το κατά πόσον μπορούν να αποδείξουν την έγκυρη διαδοχή τους από τους αποστόλους.

Αν και διαδοχή από τους αποστόλους μπορούν να αξιώσουν πολλοί, από όλους αυτούς μόνο

Επιστημονική ένδειξη για την ύπαρξη Δημιουργού τής ζωής

Η εντροπία του σύμπαντος αυξάνεται συνεχώς. Σύμφωνα όμως με αυτή την υπόθεση, τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, η εντροπία είχε την ελάχιστη τιμή της.
Γιατί άραγε η Μεγάλη Έκρηξη οργανώθηκε με τόσο μεγάλη ακρίβεια;
Ποιος παράγοντας την κατέστησε τόσο «ειδική»;
Και πώς είναι δυνατόν μία «έκρηξη» να έχει τόσο εντυπωσιακά χαμηλή εντροπία;

Η εντροπία, είναι (με απλά λόγια) η τάση ενός συστήματος να υποβαθμίζεται από κατάσταση τάξεως σε κατάσταση αταξίας, όλο και περισσότερο, μέχρι να είναι αδύνατον σε αυτό να παραχθεί έργο χωρίς εξωτερική επέμβαση.

Αυτό σημαίνει ότι όλα όσα υπάρχουν γύρω μας στο σύμπαν, προήλθαν από μία υψηλότερη κατάσταση τάξης στο σύμπαν, (όσον αφορά τη συνολική του κατάσταση και όχι τις επί μέρους), που διαρκώς υποβαθμίζεται σε καταστάσεις υψηλότερης εντροπίας χωρίς δυνατότητα αντιστροφής.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι στο ξεκίνημά του το σύμπαν, ξεκίνησε από την ύψιστη κατάσταση τάξης, η οποία είναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρξουν με βάση τούς νόμους τών πιθανοτήτων.

Το ακόλουθο απόσπασμα από άρθρο τού εξαιρετικού περιοδικού: "Περισκόπιο τής Επιστήμης", δίνει μια ιδέα τής απιθανότητας μιας τέτοιας αυθόρμητης κατάστασης, που για μεν τους απίστους είναι άλυτο μυστήριο, για δε τους πιστούς είναι μία από τις σοβαρότατες (και πλέον πιθανές) ενδείξεις για την ύπαρξη τού Δημιουργού:

"Συνήθως μας συναρπάζει το μέλλον και όχι το παρελθόν. Κάποιες φορές, όμως, και το παρελθόν είναι εξίσου αινιγματικό. Ας εξετάσουμε λοιπόν τη γέννηση του σύμπαντος από την οπτική της εντροπίας. Όπως προαναφέρθηκε, η τάξη που υπάρχει στο σύμπαν εξακολουθεί και είναι εντυπωσιακή ύστερα από 1010 έτη μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Και βέβαια, τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης η εντροπία ήταν ακόμα χαμηλότερη. Πόσο χαμηλή άραγε; Στο ερώτημα αυτό προσπάθησε να απαντήσει ο Roger Penrose

Ας θυμηθούμε ότι η πιθανότητα να συγκεντρωθούν τα μόρια του οξυγόνου σε μία γωνία του κουτιού ήταν:
1/1010000000000000000000000000.
Η αντίστοιχη πιθανότητα να δημιουργηθεί ένα σύμπαν από τη Μεγάλη Έκρηξη με τόσο χαμηλή εντροπία, όσο τελικά είχε, είναι:
1/101000000000000000... 000000000000.

Λόγω έλλειψης χώρου, διευκρινίζουμε τους αριθμούς: στην πρώτη περίπτωση τα μηδενικά της δύναμης είναι 24 ενώ στη δεύτερη 123! Όπως εξηγεί ο Penrose: «Πρόκειται για τρομακτικό αριθμό. Ακόμη κι αν προσπαθούσαμε να αντιστοιχίσουμε όλα τα ψηφία του αριθμού με τα πρωτόνια και τα νετρόνια που υπάρχουν στο σύμπαν, τα σωματίδια θα τελείωναν πολύ πριν γράψουμε ολόκληρο τον αριθμό».

Γιατί άραγε η Μεγάλη Έκρηξη οργανώθηκε με τέτοια εξαιρετική ακρίβεια; Ποιος παράγοντας την κατέστησε τόσο «ειδική»; Και πώς είναι δυνατόν μια «έκρηξη» να διαθέτει τόσο εντυπωσιακά χαμηλή εντροπία; Είναι άραγε μία ακόμη πλευρά της Ανθρωπικής Αρχής; Έχουν γίνει προσπάθειες να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, χωρίς όμως επιτυχία. Οι θεωρίες μας δεν επαρκούν ακόμα για να μας δώσουν τις πολυπόθητες εξηγήσεις".

Είμαστε στους έσχατους καιρούς;

Στους δύσκολους και ταραγμένους καιρούς μας υπάρχει γενικά και μια μικρή ισχυρή ομάδα ανθρώπων με κάποιες μεταφυσικές αναζητήσεις. Κάποιοι βρίσκουν τον Θεό ως ανάγκη, ως αποκούμπι και ως σχεδία. Συνήθως ο άνθρωπος βρίσκει ό,τι ψάχνει και τον συμφέρει. Δεν θέλει να κουραστεί και να μοχθήσει πολύ. Ικανοποιείται με πρόχειρες και εύκολες λύσεις. Έτσι, μερικές φορές τη θρησκευτικότητά του εξαντλεί σε τυπικές υποχρεώσεις, δίχως κανένα κόστος. Άλλοτε παρασύρεται από επιτήδειους δασκάλους, που εκμεταλλεύονται τον θείο πόθο του με το να του προσφέρουν προϊόντα απελευθερωτικά, χαρούμενα, χαλαρωτικά και άκοπα.

Στην αναζήτηση αυτή εντάσσεται μια έντονη δαιμονολογία, αντιχριστολογία και εσχατολογία, που δυστυχώς τοποθετείται σε λαθεμένες βάσεις. Υπερβολές, καθορισμός ημερομηνιών του τέλους του κόσμου, αναφορές περί της γεννήσεως του αντίχριστου και λοιπά δημιουργούν τρόμο και φόβο στις ψυχές των χριστιανών, που δεν είναι το πρέπον και το ζητούμενο. Μερικοί μιλούν περισσότερο για τον αντίχριστο και λιγότερο για τον Χριστό. Μόνιμη ασχολία τους είναι η ερμηνεία των καιρών. Αρκετοί σώφρονες και συνετοί ανησυχούν για τη μεγάλη ανησυχία των πιστών. Μόνιμη μέριμνά τους είναι κάθε είδηση που επιβεβαιώνει τις υποψίες τους. Δεν θεωρούμε φυσιολογική αυτή την υπερβολική αντίδραση.

Οι άνθρωποι άφησαν την πολεμική των αντίθεων παθών και την καλλιέργεια των ένθεων αρετών και ασχολούνται παθιασμένα ολημερίς με φαντασίες, φοβίες, δεισιδαιμονίες, τυχόν μαγείες που τους έκαναν, μην πήραν κατά λάθος κάποιον αριθμό. Λησμόνησαν τη μελέτη, την προσευχή, την αγαθοεργία, τη μετάνοια, τη μυστηριακή εκκλησιαστική ζωή και ταλαιπωρούνται με υποκειμενικές επεξηγήσεις και ξενόφερτες θεωρίες. Οι τοποθετήσεις αυτές απομακρύνουν από την ουσία, από τη βάση, από τη χαρά της πνευματικής ζωής και οδηγούν τον άνθρωπο σε ένα λαβύρινθο δαιμονιώδη, σκοτεινό.

Λέγοντας αυτά, δεν εννοούμε ότι δεν τρέχει τίποτε. Δεν μιλάμε για νοσηρό εφησυχασμό, για ραστώνη, παρασυρμό και αδιαφορία. Χρειάζεται οπωσδήποτε εγρήγορση, ορθοστασία, ανάταση, γενναιότητα, αντίσταση σε ό,τι ανίερο, αναληθές και άτιμο. Η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου είναι κάτι πολύ σημαντικό και θα πρέπει παντού και πάντοτε να υπερασπίζεται με κάθε τρόπο. Όλο το ενδιαφέρον μας θα πρέπει να στραφεί σε ό,τι είναι ουσιαστικό, καίριο και αληθινό μόνο σε αυτά.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι φοβούνται να αντικρίσουν την αλήθεια, την εσωτερική τους γυμνότητα. Έτσι θέλουν να ασχολούνται με ό,τι δεν έχει προσωπικό κόστος.

Οι άνθρωποι σήμερα αγχώνονται μήπως δεν θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κουταλοπήρουνά του, γιατί δεν θα έχουν τι να φάνε. Μαζεύουν τρόφιμα για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται. Δεν έχουν ημερομηνία λήξεως; Με τι χαρά θα τα τρώνε και οι αδελφοί τους γύρω θα πεθάνουν της πείνας; Ο Χριστός δεν δίδαξε το "Πάτερ ημών"; Δεν λέει εκεί "και δος ημίν σήμερον"; Δηλαδή και οι χριστιανοί ενδιαφέρονται για τον παρά και τη μάσα μόνο; Έχει μεγάλη σημασία να δούμε καλά πού διοχετεύεται η αγωνιστικότητα των χριστιανών μας. Μη δίνουμε αφορμές γέλιου στους καραδοκούντες αθεόφοβους είρωνες, που τελευταία έχουν αρκετά αυξηθεί.

Κρινόμαστε από τις επιλογές μας. Έχουμε ευθύνη για τις επιλογές μας. Χρειάζεται απαραίτητα μελέτη, γνώση, εμπειρία, φώτιση και συμβουλή. Ας το ξαναπώ. Χρειάζεται ειλικρινής μετάνοια όλων, υγιής μεταστροφή, αλλαγή νου, τρόπου ζωής, νέα νοοτροπία, άλλος προορισμός, διαφορετικός στόχος, υψηλός σκοπός, νοηματισμένος βίος. Η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια μπορούν να επιστρέψουν σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο.

Αν η πολυσυζητημένη κάρτα του πολίτη στερεί τις ελευθερίες μας, δεν θα πρέπει φυσικά να την πάρουμε, υπακούοντας στις αποφάσεις της Εκκλησίας. Δεν θα πρέπει όμως συνεχώς να ζούμε με καχυποψίες, φαντασίες, υπερβολές, φανατισμούς, ακρότητες και φατρίες. Δεν είναι ορθός τρόπος πνευματικής ζωής ο φόβος, ο τρόμος, ο πανικός και ο αντιδραστικός ξεσηκωμός κατά πάντων.

Είμαστε σε έσχατους καιρούς; Ήλθαν τα σημεία των καιρών; Ο αντίχριστος σφραγίζει; Ήλθε το τέλος του κόσμου; Το του Θεού θα γίνει. Ο αρχαίος άγιος Σιλουανός έλεγε: "Ο ουρανός και η γη να ενωθούν δεν φοβάμαι". Ο Χριστός χαρίζει στους πιστούς αφοβία, αταραξία, ελπίδα, αισιοδοξία και χαρά. Η ηττοπάθεια, η κατήφεια, η απαισιοδοξία και η ακαταστασία δεν ανήκει ποτέ στους χριστιανούς.